پرنده گفت: چه بويي, چه آفتابي,آه... بهار آمده است...
و من به جستجوي جفت خويش خواهم رفت...
پرنده از لب ايوان پريد...
مثل پيامي پريد و رفت...
پرنده کوچک بود...
پرنده فکر نمي کرد...
پرنده آدمها را نمي شناخت
پرنده در ارتفاع بي خبري مي پريد
و لحظه هاي آبي را...
ديوانه وار تجربه مي کرد...
پرنده, آه...فقط يک پرنده بود

بعدالتحرير1 : نويسنده اين متن را نتوانستم پيدا کنم تا نامش را درج کنم

بعدالتحرير2 : از همه دوستاني که به وبلاگ سر زدند و نظر دادند متشکرم

روزها رفت که دست من مسکين نگرفت

زلف شمشاد قدي ، ساعد سيم اندامي

اي بابا...همين طور روزهامون داره ميگذره و من مثل خيلي هاي ديگه از صبح تا شب جلو کامپيوتر تلپ هستم و به لطف سازندگان بازيها دارم يکريز بازي مي کنم....آخه يکي نيست به من بگه پاشو برو يه کاري بکن( به قول يکي از رفقا : پاشو برو عاشق بشو ) خلاصه اينکه بي کار نشسته ايم و تنها کار مثبتمون همين وبلاگ نويسي هست و بس. کم کم  اولين ماه تابستون هم داره تموم ميشه و من حوصله هيچ کاري رو ندارم....البته بايد براي روز شنبه هفته آينده براي مسابقه مشاعره آماده بشم اما هنوز خيلي شعر حفظ نکردم و مي ترسم در مسابقه جلو ملت ضايع بشم ( برام دعا کنيد ) ... ديگه اينکه براي پيدا کردن يه آهنگ خوب واسه اين وبلاگ کل مجموعه ها ي کيتارو و ياني رو گوش کردم اما يا به درد اين وبلاگ نمي خوردن يا حجمشون زياد بود( دوستان عزيز اگر کسي مي دونه چطور ميشه حجم آهنگ رو کم کرد پيغام بذاره خيلي ممنون ميشم) خلاصه اينکه آخر يک آهنگ کم حجم از شادمهر عقيلي پيدا کردم و فعلاً تا پيدا شدن آهنگ مناسب تر اين آهنگ رو روي وبلاگ گذاشتم...خوب...حرف که زياده  ولي حوصله نوشتنش نيست...پس با هم روزهايمان را مي خوريم....

بعدالتحرير1 : آماده تبادل لينک و لوگو با تمامي وبلاگها هستم.

بعدالتحرير2: من را از نظرها و پيشنهادات خود بي بهره نگذاريد.

بعداتحرير 3 : خيلي چاکريم...

اينجا ديگر گريزي نيست
بايد ايستاد و فکر کرد
به آينده نه _ چون آينده اي نيست _
به گذشته
به روزهاي تاريک و مبهم گذشته که سراسر فرياد سکوت هست
و من ديگر ناي رفتن و ناي ماندن را ندارم
حتي ناي زندگي کردن را هم ندارم
بايد تمام کرد رفتن را
هر سفر پاياني دارد پر از خستگي
و اين سفر از همه بدتر
             خسته تر
بايد ايستاد و فکر کرد
به کفش هاي پاره
به اندام هاي تکيده
به فکري آشفته
خوابهاي بد
به...
ديگر تواني براي جنگيدن نيست
ديگر راهي براي تسليم شدن نيست
و ديگر ساعتي براي فرار نيست
پس ناگزيرم
مانده ام
خسته ام
و حتي خواب هم نمي بينم
من محکومم
محکوم به زندگي
محکوم به عاشق شدن
محکوم به دوست داشتن
و من تابوها را ميشکنم
_من, همان نگاه کوچک_
پس نگو که اين بار هم يک دست صدا ندارد
_چون از فريادش گوشهايم ديگر نمي شنود_
پس بگذار باز هم فکر کنند
باز هم قانون بنويسند
باز هم حکم صادر کنند
که به جرم نا اميدي
محکوم به زندگي شده ام

* اين متن را يک روز در اوج خستگي نوشتم...شما تحمل کنيد

...و روزهاي من شروع مي شود

نمي دونم از کي شروع شد! از اوايل نوجووني يا يک کمي قبل تر يا بعدتر...راستش وقتش هيچ وقت مهم نبود...مهم اين بود که شروع شده بود...يک حس...يک حس غريب که من رو بيش از پيش در خودم فرو برد و تنها شدم...البته هيچ وقت اين تنهايي رو بروز ندادم ...اما در تنهايي غرق شدم...دوستام هم کم و بيش اين حس رو داشتند البته من فکر مي کنم همه در يه دوره اي از زندگيشون اين طور حسي داشته باشند...عده اي براي فرار از اين حس هر کاري مي کنند...هر انساني يه موقعي پيش مياد که حس کنه تنهاست و من چهار ساله اين حس رو دارم...به خاطر همين شروع کردم به نوشتن ...اينقدر نوشتم که دفترم هم از نوشته هايم خسته شد اما من يک موجود زنده مي خواستم که باهاش حرف بزنم نه يک دفتر...از چت و ... خيري نديدم ...راستش در اينترنت من هميشه دنبال وبلاگها بيشتر مي رفتم و مي روم چون هر وبلاگ نشون دهنده شخصيت و عقايد يک انسان است و به خاطر همين من هم شروع کردم تا روزهاي خودم رو در اين وبلاگ براي شما تعريف کنم ... روزهايي که گاهي شاد و گاهي غمگين، گاهي غرق خستگي و گاهي پر از شادابي و نشاط هستند اما مهم اين نيست مهم اينه که ما يه روزي رو داريم زندگي مي کنيم که خيلي ها آروزش رو دارند...پس بياييد اين دو روز دنيا را با هم باشيم... پس ياعلي و آغاز مي کنيم روزهاي با هم بودن را...